SEPTEMBER                                                                                                            

      Ik schrijf deze verhaaltjes om je te inspireren

      en je te vragen om naar de kleinste ervaringen

      in jouw leven te kijken.

      Deze kunnen een bijzondere betekenis hebben                                      

      als je er voor openstaat.

      01-09-2026 (11-07-2026) - VOORBEREIDING

      02-09-2026 (14-07-2026) - BUITENAARDS CONTACT

      03-09-2026 (31-07-2026) - BOODSCHAP VAN DE STENEN

      04-09-2026 (01-08-2026) - DREAM AND REALITY

      05-09-2026 (06-08-2026) - OPLADEN

      06-09-2026 (11-08-2026) - WICHELROEDEN

      07-09-2026 (23-08-2026) - ZOIETS BEDENK JE TOCH NIET?

      08-09-2026 (03-09-2026) - FRANS IN NEDERLAND

      09-09-2026 - HEBBEN EN ZIJN

      10-09-2026 - HEBBEDING

      11-09-2026 - ZIJN

      12-09-2026 - UITSPRAAK VAN DE MAAND

                                                               

                                                                01-09-2026 (11-07-2026) - VOORBEREIDING

      Na een spannende voetbalwedstrijd moest ik toch even afkicken en ik besloot mijn winterjas aan te trekken en

      buiten te gaan zitten. De winterjas was echt nodig, want in de kamer was het heel warm en best wel uit te houden,

      maar buiten waren de avonden met een open heldere hemel behoorlijk koud.

      Ik ging zitten en er openbaarde zich een complete voorstelling van overtrekkende satellieten. De een na de ander

      trok voorbij. Het hield maar niet op. Ik was gewend er af en toe één te zien, maar dit was een ononderbroken stroom.

      De een was nog niet voorbij of de volgende verscheen al. Soms waren het er wel 3 tegelijk. Ze trokken meestal over

      van west naar oost, maar soms ook vanuit andere windrichtingen.

      Het hele gebeuren duurde zo*n half uur: van kwart voor 12 tot kwart over 12.

      Met een heel ontspannen gevoel besloot ik naar bed te gaan, maar later in de nacht had deze onrustige slaper een

      sterk gevoel om nog en keer te kijken of de *satelliet-show* voorbij was. Niet helemaal, maar zo intens als eerder op

      de avond was het niet meer.

      Voor de tweede keer die nacht ging ik naar bed met toch een soort vraag aan mezelf, waarom ik deze nacht zo

      ongelofelijk veel satellieten had gezien.

                                               

                                           Misschien gaf de digitale klok op de magnetron wel het antwoord: 3.33 uur.

                                                                                     E - P - I - L - O - O - G

      Dat half uurtje de hemel observeren bracht mij wel een duidelijk inzicht. In juni beschreef ik in mijn blogverhaal

      SATELLIET OF ORB (29/30 juni) een waarneming, waarbij ik twijfelde over, wat ik nou precies had gezien.

      Na de *satelliet-show* kwam de herinnering aan deze waarneming steeds sterker naar voren en ik kwam tot de

      conclusie, dat het toen absoluut geen satelliet was. Het was duidelijk een ORB (groter dan het lichtpunt satelliet)

      meer grijs van kleur en belangrijker nog: pulserend.

      De waarneming van zoveel satellieten was dus een cadeautje om tot deze correctie van mijn waarneming te komen.

                                          IK KON TOEN NOG NIET BEVROEDEN, DAT DEZE WAARNEMING 

                                          EEN VOORBEREIDING WAS (WELLICHT EEN AANKONDIGING)

                                          VAN EEN BIJZONDERE ERVARING, DIE IK IN DE PERIODE

                                          DAARNA HAD.

                                                          02-09-2026 (14-07-2026) - BUITENAARDS CONTACT

      De afgelopen dagen (in juli dus) verschijnt er steeds weer een innerlijk beeld, dat voortdurend naar voren *plopt*.

      Het is een menselijke figuur, die niet aardse trekken heeft. De kleuren zijn gemengd roze, blauw en zilver en wat

      de vorm betreft, zie ik ook sprieten en een soort slangetjes.

     

     

      Het leven gaat gewoon door in deze warme dagen, maar dan plotseling is hij/zij er weer. En dan komt er toch het

      moment, dat je het even wil checken. Dat doe ik bij een goede vriendin, die een telefoonlijntje heeft met haar

      gids Mathijs.

                                           En dan geef ik hier het korte app-verkeer tussen ons weer.

      Frans: "Hoi R..... er is af en toe een entiteit bij mij in de buurt. Ik zie die figuur als een soort buitenaardse."

                  "Enigszins een mensvorm, maar wel met niet-aardse details. Heb jij enig idee?"

      R: "Hoi Frans....Mathijs zegt: "De buitenaardsen komen dichterbij. Ooit zal jij contact hebben. Het is o.k."

                                                        "Wees maar blij, het is positief."

      Frans: "Ja mooi dank je wel voor je antwoord."

                                  EN DAN NOG GEEN MINUUT LATER KOMT DE NAAM EROS BIJ ME DOOR.

                                                         En ik hang wederom bij mijn vriendin aan de lijn.

      R: "Dat is mooi. Probeer te praten met hem/haar. Dit wezen is heel liefdevol."

      Frans: "Dat gevoel heb ik ook."

      R: "Mooi cadeau Frans."

      Frans: "Inderdaad. Maar toch fijn, dat ik het even bij je kon checken."

                         Ik heb sterk het gevoel, dat ik de communicatie met Eros z*n tijd moet geven, maar

                                   ik kon het toch niet laten om te vragen, waar hij/zij vandaan komt.

          

                                                      En dan is er direct het antwoord: "Van ver."

                         En daar laat ik het maar even bij, want ik vind wat vandaag gebeurd is al heftig genoeg.

                                                                          E - P - I - L - O - O - G

      In de loop van de dag leek het alsof het innerlijk beeld van Eros meer diepte kreeg. Het was eerst meer een *plat*

      beeld en nu leek er meer diepte en driedimensionaliteit in te komen.

      Ik had de hele dag al een soort behoefte om contact op te nemen met Eros, maar pas *s avonds laat en in mijn

      eentje zittend op de bank, kwam het ervan.

      Mijn vraag was: "Wat is het doel van je komst?" Het antwoord was: "Via jouw blogs kan je de mensen vertellen, 

                                    dat buitenaardsen toch echt een realiteit zijn De mensheid zal eerst aan het idee moeten

                                    wennen, voordat echt contact mogelijk en wenselijk is."

      Het viel me op, dat Eros in de *wij-vorm* sprak en ik vroeg daarnaar en hij zei: (ik stap af van het hij/zij):

                                   "Jij ziet mij weliswaar als één persoon, maar ik vertegenwoordig een heel ras."

                                   "Jij hebt de naam Eros doorgekregen en houdt dat maar zo."

                                   "Eigenlijk heet ik Eras en die naam is wat energie betreft vrij zwaar en daarom

                                     is voor jou de naam Eros gekozen."

                                   "Wij hebben dit moment (van aanwezigheid) goed getimed. Je kan op vakantie in Frankrijk

                                     ontspannen en aan onze verschijning wennen. Af en toe zullen we je spontaan een

                                     boodschap geven en wij zullen (dit was een antwoord op een niet uitgesproken vraag van mij)

                                     op een van je foto*s verschijnen."

                                    Dat laatste is niet gebeurd, hoewel ik bij het bekijken van mijn foto*s een *mislukte* afdruk zag,

                                    die ik in mijn haast heb gewist en achteraf (met veel spijt) dacht: "Ai ai.....te snel gedaan."

                                    Ik vond dit allemaal wel een mooi begin voor verdere communicatie en ik wil het absoluut niet forceren.

                                                           03-09-2026 (31-07-2026) - BOODSCHAP VAN DE STENEN

      En daar was ik weer bij mijn geliefde plek vlakbij mijn vakantiebestemming de menhirs van Lagatjar. Ik irriteer me altijd

      een beetje, als ik op deze plek aankom, omdat ik vaak heb meegemaakt, dat Fransen en hun kinderen er een soort

      speelterrein van maken zonder enig respect voor deze spirituele plek. 

      Er waren weinig mensen en vlakbij stond een groepje heel rustig te luisteren naar een Fransman, die uitleg gaf.

      Zijn sonore stemgeluid paste mooi bij dit moment. 

                                    

      Het was wel weer opvallend, dat na nog geen 10 minuten iedereen weer weg was en ik alleen was met de stenen.

      Leunend met mijn rug tegen mijn lievelingssteen spraken de stenen en kreeg ik de volgende informatie:

                   "Wij zijn een verbinding tussen Hemel en Aarde."

                     Ik vroeg: "Wat is daarvan het doel?"

                   "Wij zorgen voor het evenwicht. Wij zorgen voor de verticale energie."

                     Ik vroeg (en ik dacht daarbij aan Carnac): "Was dat vroeger ook zo?"

                   "Dat hebben wij altijd gedaan. Mensen waren toen al be-woners met veel horizontale

                     energie. Ze hadden behoefte aan verticale energie om daarmee verbinding te hebben

                     met waar ze vandaan kwamen. Daarom hebben ze altijd stenen opgericht."

                                                            04-09-2026 (01-08-2026) - DREAM AND REALITY

     Ik was tijdens mijn droom in de Tweede Kamer (regeringsgebouw) en in mijn droom zei ik tegen de volksvertegenwoordigers:

     

             "Gaan jullie hier iets aan doen of gaan jullie net doen, alsof het niet bestaat? Gaan jullie het VERBERGEN?"

     En dan krijg ik een moeilijk Frans woord, waarvan ik denk, dat het verbergen betekent. Ik denk, dat ik dit woord de

     volgende dag ongetwijfeld zal zijn vergeten en dan ontwaak ik uit mijn droom. Ik loop naar beneden om het Franse

     woord in het woordenboek op te zoeken, maar ik kan het woord niet vinden. Het woord bestaat gewoon niet.

      Ik ga weer naar bed en even later dringen er 2 hoge tonen tot mij door en ik besef, dat het van een alarm moet zijn, maar

      in mijn vakantiehuis weet ik niet precies, waar het geluid vandaan komt. Ik pak mijn zaklantaarn en ga op zoek.

      In mijn speurtocht naar het geluid kom ik bij een plek bovenaan de trap, waar een doekje het alarm verbergt.

                               

      

                                                                                      - VERBORGEN -

                                                           

                                                                   05-09-2026 (06-08-2026) - OPLADEN

      Ik ging in die week voor de tweede keer naar de menhirs van Lagatjar en ik verwelkomde de stenen met te  zeggen, dat

      ik erg blij was, ze weer te zien. Ik ging tegen mijn lievelingssteen staan. Ik was erg moe en vroeg:

                     

                                                                          "Kunnen jullie mij opladen?"

                            

     

      De stenen antwoordden, dat ze daar al mee bezig waren. Tijdens het opladen was het grappig om te zien, dat af en

      de percentages zichtbaar waren.

                                   Er werd gezegd: "Je energielevel is laag. Als het 100 % is, moet je gaan."

                   De beelden van de standen vlogen aan mij voorbij: 20% - 34% - 61% - 78% - 101% en ik stapte op.

                                        Toen ik in de auto zat en wegreed kreeg ik te horen: "AJOUTER".

      Ik had geen idee, wat het betekende en thuis moest ik het woord in het woordenboek opzoeken: "VERHOGEN"......

                                                             06-09-2026 - (11-08-2026) - WICHELROEDEN

      Ik blijf het fascinerend om met de wichelroeden te werken. Soms weet ik niet zo goed, wat ik ermee moet.

      Maar het vraag- en antwoordspel met een draaiende beweging in je handen blijft mij boeien.

      

                  

     

                                                                                                                                         

      

                      

                        Zoals hier bij het kapelletje Suliau in Finistere (Bretagne),

                        waar ik ieder jaar weer terugkom, omdat de leylijnen hier

                        steeds weer zo zichtbaar en voelbaar zijn.

             Bij de stenen van Lagatjar (in het eerste deel van de vakantie) vroeg ik waar mijn lievelingsteen stond. 

             Ik was expres zo gaan staan, dat die steen rechtsachter mij stond. De wichelroeden doorstonden de

             *test* perfect en maakt een grote zwiep naar rechtsachter.

                                     

             

             In het tweede deel van de vakantie begon de telefoon van mijn echtgenote steeds meer kuren te krijden.

             Het begon met foto*s die wegsprongen en niet opgeslagen werden. Toen begon het app-verkeer en de

             mogelijkheden om te mailen steeds lastiger te worden tot het moment, dat de telefoon zei: doe het zelf maar.

             Mijn echtgenote bleef onder deze omstandigheden vrij rustig, maar ik wist, hoe belangrijk het voor haar was.

             Ik besloot - onder toeziend oog van mijn echtgenote - de wichelroeden te raadplegen.

                                            IS DE TELFOON STUK ? ANTWOORD: NEE

                                            LIGT HET AAN DE WIFI HIER TER PLEKKE? ANTWOORD: NEE

                                            IS ER EEN VERKEERDE HANDELING MEE GEDAAN? ANTWOORD: JA

             Ik heb dagenlang eraan zitten rommelen, totdat ik haar voorstelde om hem uit te schakelen en daardoor te resetten.

             Iets wat ze dagenlang niet wilde, maar uiteindelijk werd het duidelijk, dat ze er niets bij te verliezen had.

             De telefoon weigerde echter iedere medewerking en uitschakeling was iets, wat gewoon niet meer mogelijk was.

             Na ruim anderhalf uur prutsen (ik kan het niet anders noemen) gaf de telefoon ergens iets aan, waarmee hij wel

             uitgeschakeld kon worden. Spannende minuten volgden, maar het resultaat was zoals verwacht: gereset en

             alles deed het weer.

                        PAS TOEN BESEFTE IK, DAT DE WICHELROEDEN DE JUISTE ANTWOORDEN HADDEN GEGEVEN.

                                                  07-09-2026 (23-08-2026) - ZOIETS BEDENK JE TOCH NIET?

              Op de laatste avond van de vakantie zaten wij in Noord Frankrijk in een Bed & Breakfast en naast de eenvoudige

                                                        snacks, kwamen ook de laatste flessen water op tafel.

                 

                                                                                        

                         Ik ontdekte op het kleine flesje, dat er een naam op stond: LOUISE (de naam van mijn vrouw).

                         Dat bracht mij op het idee of op de grote fles ook een naam zou staan. Ja hoor: ISABELLE

                         Isabelle is de tweede naam van mijn vrouw. Ze is vernoemd naar haar oma Isabelle.

                                                                                                            

                 En daar stonden ze dan -  als een soort slotakkoord van de vakantie - met z*n tweeën op de tafel.

                                                                   

                                                                                

                                                                    

 

                                                                       - DAT BEDENK JE TOCH NIET -

                                                          08-09-2026 (03-09-2026) - FRANS IN NEDERLAND

                In het tweede deel van de vakantie keken we uit op een boom, die we allebei erg mooi vonden.

                                    

                                                          

      

            Het leuke was, dat in de directe omgeving van de boom er talloze zaailingen waren opgegroeid.

            Het prachtige blad laat hier (duidelijker dan aan de boom) zien, waarom we deze boom zo mooi vonden.

                                                          

                   

                    Aan de boom barstte het van de zaden en zoals ik vaker doe, nam ik er dus een aantal van mee.

                    Deze tweede locatie waar de boomzaden vandaan kwamen, eindigde door iets in de directe omgeving

                    niet op een fijne manier. Daardoor had ik over deze plek toch een beetje dubbel gevoel. Het waren

                    bijzondere weken, maar het eindigde niet aangenaam.

                    Het zakje met zaden lag al een week op mijn bureau en was nog niet op de juiste plaats (de schuur) beland.

                    Het begon in mijn maag verkeerd aan te voelen: de energie van deze tweede vakantie-locatie wilde ik niet

                    in mijn toekomstige tuin hebben. Ik besloot de zaden weg te gooien. Iets wat ik anders niet gauw zal doen.

                                             DIE NACHT KREEG IK HET FRANSE WOORD PEPINIÈRES DOOR

                    Zoals gebruikelijk twijfelde ik aan mijn geheugen en stond dus middenin de nacht op om het op de

                    computer op te zoeken, maar mijn slaperige toestand werkte niet mee om de juiste betekenis te vinden.

                                                      De volgende morgen was dat het eerste, wat ik opzocht.

                                                           - PEPINIÈRES BETEKENT BOOMKWEKERIJ -

                                                                         09-09-2026 - HEBBEN EN ZIJN

     Er is iets raars aan de hand met *hebben* en *zijn*. Ik kwam erop, omdat vanochtend mijn oog viel op de pijpenkoppen

     in mijn vitrine. Misschien dat ik door de afgelopen vakantieperiode er met een zekere afstand naar kon kijken.

     Dat is best mogelijk, maar mij overviel een gevoel van: "Ja....bijzonder maar ik doe er niets mee." Er was ook het besef,

     dat ik er lange tijd niet eens naar keek of me ervan bewust was, dat ik ze had.

      Ik keek verder in de vitrine - deze keer dus heel bewust - en zag mijn kleine verzameling lapis lazulli en deze keer was

      de afstand die ik voelde misschien nog wel groter.

                                        

                 

                                                                                                                                    

      Ik herinnerde mij de uitspraak van een verkoopster in een postzegelwinkel, die terwijl ik mijn verzameling Nederland

      bijna compleet had, zei: "Ja...als je verzameling compleet is, dan is de spanning een beetje voorbij." Ik heb overigens

      mijn complete verzameling Nederlandse postzegels een paar jaar geleden zonder veel emotie verkocht om de

      termijnen van een lening voor een nieuwe auto (niet om te hebben maar om te gebruiken) enigszins te drukken.

      Het gaat mij blijkbaar steeds beter af om van het *hebben* afstand te doen. Deze keer kwam ik van vakantie terug

      zonder *hebbedingetjes* te hebben gekocht. Grappig genoeg wel een aantal heel functionele zaken zoals

      (niet lachen) een stoffer en blik, een schaar, naalden, gekleurde paperclips. Het komt ook een beetje, omdat

      ik in de vakantie altijd samen met mijn vrouw boodschappen doe (normaliter laat ik dat thuis altijd aan haar over)

      en het eerste wat ik doe in een buitenlandse supermarkt is de huishoudafdeling afstropen. Daarna komt pas de

      afdeling brood met de lekkernijen en tenslotte de afdeling wijn. Daarna zoek ik mijn echtgenote op en verbaas me    

      erover, dat ze nog niet verder is gekomen dan de groenteafdeling. 

      Tegenover de gevoelens en het soms ontbreken van emotie ten opzichte van materie, staat mijn betrokkenheid bij

      ervaringen op spiritueel gebied, die een groot deel uitmaken van deze blogverhaaltjes.

      Tegenover het gevoel van *armoede* bij materie (er is namelijk nooit genoeg) staat het gevoel van rijkdom bij de 

      ervaringen, die ik niet in de vitrine kan zetten, maar worden opgeslagen in mijn bewustzijn en in mijn herinnering.

     

                                  Ik kan dingen *zien* en *horen*, die ik voor geen goud zou willen missen

                                  en niet ruilbaar zijn voor menig fysiek voorwerp in mijn omgeving.

                                                                    10-09-2026 - HEBBEDING

      Gisteren schreef ik over *hebben* en *zijn* en daarbij iets over het hoofd gezien, wat op zich al een prestatie is.

      Jaren geleden besloot ik - komend uit Bretagne (Finistère) op weg naar huis - de files rondom St Brieuc te

      vermijden door op tijd van de snelweg af te slaan en via het binnenland een omweg te nemen.

      Daarbij kwamen we in Moncontour een plaatsje, dat door z*n ligging en historische uitstraling op mij een

      onvergetelijke indruk had gemaakt met de gedachte het waarschijnlijk nooit meer terug te zien.

      Deze vakantie zaten we tot mijn grote verrassing er 30 kilometer vandaan, dus stond het in de laatste week

      op ons doe-lijstje. De weg erheen was al van een bijzondere schoonheid en de Kosmos hielp ons een handje

      door op het pleintje met zeer beperkte parkeermogelijkheid precies op tijd een plekje voor ons open te houden.

                               

     

                                                                                                                      

   

      Tegenover de parkeer plek aan de overkant  zag ik een winkeltje, waar ik direct naar toe trok. Daar moet ik zijn!

      We vielen allebei op een pot, keken elkaar aan en de deal was gesloten. De verkoper merkte blijkbaar toch enige

      twijfel op en zei, dat de pot E 60,- kostte en we hem voor E 50,- mochten meenemen. Achteraf moesten we wel

      lachen om deze verkooptruc, maar de beslissing hadden we al genomen.

                                              

     

      Pinnen was niet mogelijk, dus trokken we beiden de portemonnee en samen hadden we precies E 50,-.

      Het terrasje verderop sloegen we deze keer dus maar even over.

      Een paar dagen later zorgden de pot en de koffiemachine (maar dat is een ander verhaal) dat er op de

      achterbank van de auto niets meer bij kon.

      De pot was dus het enige *hebbeding*, dat vanuit Bretagne meeging en we hadden een fijn gevoel bij deze verovering.

                       EN ZO ZIE JE MAAR WEER, DAT *hebben* en *zijn* SOMS HEEL DICHT BIJ ELKAAR LIGGEN.

                                                                               11-09-2026 - ZIJN

                                                                              P- R -O -L -O -O -G

      Op weg naar de meditatiegroep was er al vrij snel een prachtige regenboog. Zo volledig de hemel omspannend en

      heel fel van kleur, zodat de banen van kleur heel duidelijk van elkaar te onderscheiden waren.

      Bij een regenboog zeg ik altijd de kleuren hardop en deze keer verbaasde ik mij erover, dat de zevende kleur: VIOLET

      eigenlijk nogal GRIJS van kleur was.

      Ik trok hieruit de conclusie, dat wij datgene wat we bij de kleur grijs altijd als saai en eenvoudig bestempelen nog wel

      eens van een andere kwaliteit zou kunnen zijn.

  

     

                                                                     M - E - D - I - T - A - T - I - E 

      Na de nodige wegafzettingen kwam ik iets later op de maandelijkse meditatie-avond bij N. Het zijn altijd geleide

      meditaties, waarbij we in de meditatie het verhaal van N volgen, maar allemaal daarbij toch weer onze eigen

      ervaringen hebben.

      Wij stonden gezamenlijk op een gouden schijf en hielden met één hand (bij mij was dat de rechter hand) een

      gouden zuil vast, die in het midden stond.

      N: "Naast je komt een gids te staan en houdt haar/zijn hand maar vast. Kijk of het een man of vrouw is en vraag

            naar de naam."

      Mijn gids was een jongedame met engelachtig blond haar. Zij ging rechts van mij staan en ik wilde van hand aan de 

      zuil wisselen. Maar de gids sprong achter mij langs, zodat ik haar mijn linker hand kon geven. Zonder het 

      gevraagd te hebben verscheen in grote letters: ELENA.

      Deze keer gingen wij naar de *Engelenkamer* en direct bij binnenkomst was daar in hoofdletters: CREATIVITEIT.

      Uit ervaringen in sessies met anderen maar ook bij boodschappen voor mezelf weet ik, wanneer een boodschap of

      doorgeving in hoofdletters aan mij wordt getoond, dat het altijd 100% waarheid/werkelijkheid is. Mocht er ooit twijfel

      zijn bij doorgevingen.......hoofdletters betekent zekerheid.

      Het woord CREATIVITEIT  maakte mij al in de meditatie nieuwsgierig.

      N: "Kijk maar goed om je heen. Wat zie je?"

      Ik zag een galerij met aan de wanden allemaal schilderijen. De galerij liep in een cirkelvorm en de schilderijen

      lieten mij werken van beroemde schilders zien: Manet, Cézanne, etc.

      N: "Vraag maar of datgene wat je ziet, een boodschap voor je heeft."

      Net voordat de vraag gesteld werd, was er al het antwoord. De spirituele wereld weet natuurlijk al lang, welke

      vraag gesteld wordt. Het antwoord op mijn vraag was: "Het laat zien, dat ruimte en tijd niet bestaan."

      N: "Kijk ook eens omhoog en wat zie je dan?"

      Ik keek omhoog en zag, dat er zich een enorme zuil van zuiver wit licht oneindig ver omhoog uitstrekte.

      N: "Jouw gids neemt je mee naar het midden van de zaal en je mag op een stoel gaan zitten."

      Mijn stoel bestond uit een klassieke zetel van goud met een rood kussen.

      N: "Kijk nog eens goed naar jezelf, hoe je er verder uitziet."

      Mijn eerste gedachte was: "Hoe kan ik mijzelf nou zien, er is toch geen spiegel." Dus besloot ik in de geest achteruit

      te gaan. Mijn kleding bestond uit een hermelijnen mantel en ergens in de ruimte boven mij zweefde een gouden kroon.

      N: "Nu zie je, dat er een meester naar je toekomt en die heeft een cadeau voor je. Kijk maar wat dat is."

      Er kwam een meester naar mij toe, die gehuld was in eenvoudige kledij. De meester had een staf in zijn hand, die hij

      mij overhandigde met de boodschap:

                                                 "NU STA JE IN JE EIGEN KRACHT."

                           N: "Kijk nog eens om je heen of je iets ziet, dat je niet eerder hebt opgemerkt."

      Ik zag dat de afbeeldingen uit de schilderijen verdwenen waren. De schilderijen waren *leeg*. Er was alleen nog maar

      een grijze(!) kleur over. Rond de *Engelenkamer* waren naar buiten toe allemaal gangen zichtbaar, alsof daardoor

      de afbeeldingen in ruimte en tijd waren verdwenen.

      De grijze kleur (violet) gaf echter aan, dat de energie er nog steeds was, ondanks het ontbreken van de afbeeldingen.

       - En iedere keer ben ik na afloop van zo*n meditatie weer verbaasd, verwonderd maar vooral dankbaar. -

                                                                            EPILOOG

      Toen ik mijn blogverhaaltje nog eens nalas, viel mij bij de naam ELENA (de vrouwelijke gids) iets op.

      Verplaats de letter *L* naar achteren en je krijgt........EENAL. Zo maar een ingeving om het te doen,

      maar het zegt natuurlijk wel het een en ander.

      Tweede grappig feit. Nadat ik dit verhaaltje had opgeschreven bedacht ik mij, dat het tijd werd om

      mijn kleding (vanavond voor de proefles TAI CHI) te verzamelen. Zowel de broek als het shirt

      waren grijs. Ik ben benieuwd, of ik mij daardoor vanavond enigszins violet voel.

                                                12-09-2026 - UITSPRAAK VAN DE MAAND

         Deze uitspraak van de maand ligt zo mooi in de lijn van de afgelopen blogverhaaltjes over *hebben* en *zijn*.

                                             YOU DON*T HAVE A SOUL - YOU ARE A SOUL

                                                                   

                                                                  YOU HAVE A BODY

                                                                          (Bashar)